Turistja rrëfen makthin që kaloi në Shqipëri
Një turiste australiane ka rrëfyer për mediat makthin që ka kaluar gjatë udhëtimit në Shqipëri. Ajo paralajmëron turistet e tjera që të paktën të mos shkojnë vetëm në Shqipëri
Dy vjet më parë, pata një përvojë jo të rehatshme gjatë një udhëtimi katërmujor nëpër Evropë, për të cilën ende mendoj edhe sot.
Doja të vizitoja Shqipërinë gjatë këtij udhëtimi dhe kisha dëgjuar histori kontradiktore për vendin nga udhëtare të tjera me përvojë. Por, si dikush që krenohet se mendon në mënyrë të pavarur, doja të krijoja mendimin tim.
Shumë shpejt do të filloja të ndihesha shumë e shqetësuar gjatë udhëtimit tim në Shqipëri.
Kisha udhëtuar me shoqen time për 10 ditë dhe po kalonim 24 orë në kryeqytetin, Tiranën, përpara se ajo të nisej drejt veriut për një javë, ndërsa unë do të shkoja drejt jugut, vetëm.
Eksploruam qytetin në këmbë dhe nuk arrija ta hiqja nga mendja një ndjenjë shqetësimi që po rritej, ndërsa shëtisnim nëpër rrugë, duke ndier se po na vëzhgonin shumë, kryesisht burrat.
Isha e emocionuar që do të udhëtoja sërish vetëm ditën tjetër, por në sfond kishte edhe një nervozizëm që nuk mund ta injoroja.
Dhe kjo ndjenjë u rrit kur hipëm në një taksi.
I kërkuam shoferit burrë që ta çonte shoqen time në stacionin e autobusit dhe më pas të më çonte mua dy orë në jug, në një qytet bregdetar.
Po ndiqnim rrugëtimin në hartat në telefonat tanë dhe filluam t’i hidhnim njëra-tjetrës vështrime nervoze kur kuptuam se ai po drejtonte makinën në drejtim krejtësisht të gabuar për te stacioni i autobusit.
Përfunduam duke i thënë diçka si: “Hej, thjesht po kontrollojmë nëse po shkon në drejtimin e duhur.”
Për këtë, shoferi u bë agresiv dhe filloi të na bërtiste. U ndjemë aq në siklet saqë, kur më në fund arritëm te stacioni i autobusit, zbrita nga makina duke menduar: “Nuk do të shkoj vetëm deri në qytetin bregdetar me këtë burrë.”
“Duhet të largohem prej këtu”
Përfundova duke marrë një makinë tjetër për në qytetin bregdetar dhe shpresoja se do të ndihesha më rehat sapo të arrija atje — se do të ndihesha më e sigurt. Por pothuajse dukej edhe më keq dhe ndihesha edhe më shumë e vëzhguar në rrugë kur isha vetëm.
Nuk mendoj se e kisha studiuar mjaftueshëm akomodimin përpara se ta rezervoja. Airbnb-ja ishte e amortizuar dhe ndihesha paksa në ankth duke ditur se pronari burrë e dinte që po udhëtoja vetëm kur më bëri check-in.
Brava e derës nuk funksiononte siç duhej, kështu që vendosa një karrige përpara derës që të ndihesha më e sigurt.
Atë natë temperatura ishte rreth 40 gradë dhe e mbaja kondicionerin ndezur, por shpejt kuptova se pajisja po pikonte ujë mbi kabllot elektrike.
Kishte një pellg prej disa centimetrash ujë pranë kabllove dhe kjo ishte pika e fundit.
“Sapo të zgjohem në mëngjes, duhet të largohem prej këtu”, mendova.
Nuk isha e sigurt nëse po reagoja më tepër seç duhej apo nëse po gjykoja zonën dhe njerëzit pa i njohur, por ndihesha e frikësuar duke qenë vetëm.
“Nuk e di çfarë do të kisha bërë”
Të nesërmen në mëngjes u zhvendosa në një hotel pak më tej, i cili ishte mbi buxhetin tim, por thjesht doja të isha diku ku kishte njerëz të tjerë.
Ishte pikërisht atë mëngjes kur shoqja ime më telefonoi dhe më tha se duhej të kthehej nga ecja që kishte nisur, sepse ishte sëmurë aq shumë nga diarreja dhe të vjellat.
Po e dëgjoja dhe po mendoja: “Edhe stomaku im ndihet pak i çuditshëm, por ndoshta jam mirë.”
Disa orë më vonë, fillova të ndihesha shumë keq edhe unë.
Simptomat e mia arritën deri në atë pikë sa humba ndjenjat në hollin e hotelit, nga ajo që supozoj se ishte dehidratim i rëndë.
Gjëja tjetër që mbaj mend është se u zgjova përtokë në hollin e hotelit dhe stafi po më thoshte se ambulanca ishte rrugës.
Nuk kishte spital pranë, kështu që u dërgova me ambulancë në një dhomë mjekësore, ku më vendosën serum, dhe pas disa ditësh u ndjeva shumë më mirë.
Isha shumë mirënjohëse që ndodhesha në një hotel dhe kishte njerëz përreth që të kujdeseshin për mua.
Nuk e di çfarë do të kisha bërë nëse do të isha ende vetëm në Airbnb, sepse kuptova se nuk do të dija as numrin lokal të urgjencës. Në mendje kisha vetëm 000 dhe 911.
Isha shumë e kënaqur që i dëgjova instinktet e mia dhe ndryshova akomodimin.
Të jesh e vëmendshme ndaj paralajmërimeve
Si udhëtare femër që udhëton vetëm, me të vërtetë mendoj se duhet të jesh vigjilente dhe gjithmonë e vëmendshme ndaj sinjaleve të mundshme paralajmëruese.
Këto përvoja më treguan vërtet se sa ia vlen të dëgjosh intuitën tënde. Dhe ndonjëherë mendoj se është më mirë të jesh e sigurt sesa të pendohesh — në vend që ta shtysh veten të vazhdojë pavarësisht shqetësimit.
Edhe pse nuk më ndodhi asgjë përveç ndjenjës se po më vëzhgonin, mendoj se jam bërë edhe më e kujdesshme ndaj shenjave paralajmëruese kur udhëtoj.
Dhe nëse një burrë më afrohet në rrugë, më bien menjëherë kambanat e alarmit — ose nëse një shofer taksie më bën pyetjen ndoshta krejt të pafajshme, “a je vetëm?”, menjëherë i them se po takohem me dikë.
Por gjithashtu besoj fort se secili ka përvoja të ndryshme me një vend dhe, nëse do të kisha një arsye për t’u kthyer në Shqipëri, nuk do të isha kundër të udhëtoja në këtë pjesë të botës — por ndoshta jo vetëm.