Gazetarja që sfidoi ballë përballë Khomeinin

Ajo guxoi ta hiqte çadorin përpara Ajatollah Khomeinit.

Në tetor të vitit 1979, gazetarja italiane Oriana Fallaci udhëtoi drejt Kumit, në Iran, për të intervistuar udhëheqësin suprem të Revolucionit Islamik.

Për të hyrë në dhomë, Fallacit iu kërkua të mbulohej nga koka te këmbët me një çador të rëndë të zi, duke lënë të dukshme vetëm fytyrën.

Biseda ishte e tensionuar që në fillim. Fallaci nuk u përmbajt. Ajo e pyeti Khomeinin për ekzekutimet politike, mbylljen e gazetave të pavarura dhe kufizimet në rritje ndaj grave iraniane.

Kur ajo e sfidoi për çështjen e mbajtjes së detyruar të mbulesës, Khomeini i hodhi poshtë shqetësimet e saj, duke thënë se veshja kishte për qëllim të mbronte vajzat e reja të respektueshme. Pastaj i tha:

“Nëse nuk ju pëlqen veshja islame, nuk jeni e detyruar ta vishni.”

Fallaci i mori fjalët e tij fjalë për fjalë.

“Faleminderit, zoti Imam. Meqë ma thoni ju kështu, po e heq pikërisht tani.”

Ajo e hoqi shpejt çadorin nga koka, duke i zbuluar flokët përpara tij.

Khomeini u tërbua. U ngrit dhe doli nga dhoma pa thënë asnjë fjalë tjetër. Intervista përfundoi papritur.

Por Fallaci nuk pranoi të largohej nga Irani. Të nesërmen, Khomeini u kthye dhe pranoi ta vazhdonte bisedën.

Përballja më vonë u bë legjendare në gazetari — një shembull i fuqishëm i një gazetareje që sfidon pushtetin në vend që të heshtë.

Historia e Fallacit na kujton se gazetaria kërkon guxim: të bësh pyetje të vështira, të përballesh me pushtetin dhe të refuzosh të frikësohesh.

Kur gazetarët zgjedhin rehatinë në vend të së vërtetës, shoqëria humbet një nga mbrojtjet e saj më të forta kundër tiranisë.

Qëndrimi i saj i guximshëm mbetet një kujtesë se gazetaria e ndershme mund të hedhë dritë në kohë të errëta, t’u japë zë atyre që nuk kanë zë dhe të frymëzojë brezat e ardhshëm të flasin të vërtetën pa frikë.