Trump nuk do ta kuptojë kurrë se çfarë do të thotë të luftosh

Nga Bhumika Tharoor, The Atlantic

Ndeshja kryesore e eventit më të ndjekur në historinë e arteve marciale të përziera (MMA) përfundoi në vetëm 17 sekonda. Dy legjendat e këtij sporti, Ronda Rousey dhe Gina Carano, u rikthyen në kafaz pas vitesh largimi nga garat, duke tërhequr vëmendjen e miliona shikuesve.

Rousey fitoi pothuajse menjëherë me lëvizjen e saj karakteristike, “armbar”, një teknikë që bllokon krahun e kundërshtarit deri në pikën e thyerjes. Për ata që e kanë ndjekur karrierën e saj, fitorja e shpejtë nuk ishte surprizë.

Medaliste olimpike në xhudo, Rousey është stërvitur në një disiplinë që mëson si të arrihet efekti maksimal me forcën minimale.

Xhudoja nuk bazohet te agresiviteti i verbër apo te goditjet e forta. Ajo kërkon kontroll, disiplinë mendore dhe aftësinë për të përdorur energjinë e kundërshtarit kundër tij. Si në xhiu-xhitsu, boks apo Muay Thai, suksesi fillon nga vetëkontrolli, jo nga zemërimi.

Kjo është arsyeja pse autorja e analizës, Bhumika Tharoor, argumenton se Donald Trump nuk e kupton thelbin e luftimit, pavarësisht afërsisë së tij me botën e UFC-së.

Lidhja e Trump me UFC-në

Në prag të ditëlindjes së tij më 14 qershor, Trump organizoi një event të madh në Shtëpinë e Bardhë, ku u vendos një oktagon gjigant për zhvillimin e një ndeshjeje UFC.

Lidhjet e presidentit amerikan me sportet e luftimit datojnë prej dekadash. Që në vitin 1988 ai organizonte evente të famshme të mundjes profesionale për të promovuar bizneset e tij në Atlantic City.

Marrëdhënia e tij me presidentin e UFC-së, Dana White, është po aq e vjetër. Të dy kanë bashkëpunuar në projekte të shumta dhe kanë përfituar financiarisht nga rritja e popullaritetit të këtij sporti.

Megjithatë, sipas autores, admirimi i Trump për UFC-në lidhet më shumë me spektaklin dhe brutalitetin e saj sesa me filozofinë që qëndron pas arteve marciale.

Luftëtarët e vërtetë respektojnë rregullat

Historikisht, edhe presidentë të tjerë amerikanë kanë qenë të lidhur me sportet luftarake.

Theodore Roosevelt ishte boksier amator dhe madje instaloi një ring boksi në Shtëpinë e Bardhë. Ndërsa Abraham Lincoln njihej si mundës i talentuar dhe konsiderohet një nga figurat më të suksesshme në historinë e mundjes amerikane.

Por sipas analizës, Trump ndryshon nga paraardhësit e tij në një aspekt thelbësor: ai përqafon imazhin e forcës, por jo disiplinën që kërkon ajo.

Në artet marciale ekziston një kod i pashkruar respekti. Luftëtarët prekin dorezat para ndeshjes, njohin aftësitë e kundërshtarit dhe pranojnë rezultatin, qoftë fitore apo humbje.

Egoja konsiderohet pengesë për suksesin.

Autoria argumenton se Trump ka treguar vazhdimisht mungesë respekti ndaj kundërshtarëve politikë dhe shpesh ka refuzuar të pranojë humbjen kur rezultatet nuk kanë qenë në favorin e tij.

Disiplina mungon edhe në politikë

Një luftëtar profesionist nuk hyn në kafaz i papërgatitur. Ai rrethohet nga trajnerë, ekspertë dhe specialistë që analizojnë çdo detaj të kundërshtarit.

Sipas autores, Trump vepron shpesh në mënyrë të kundërt: injoron ekspertët, mbështetet te njerëz që i japin të drejtë dhe merr vendime impulsive që më pas prodhojnë pasoja politike.

Ajo e lidh këtë sjellje edhe me qasjen e tij ndaj konfliktit aktual me Iranin, duke argumentuar se presidenti ka treguar mungesë konsistence dhe kontrolli strategjik.

Fuqia nuk është agresion

Një nga mësimet e para që mësojnë praktikuesit e arteve marciale është se nuk duhet të luftosh kur je i zemëruar. Zemërimi të lodh më shpejt, të bën të gabosh dhe të ekspozon ndaj goditjeve.

Fitoret nuk vijnë nga shpërthimet emocionale, por nga kontrolli, durimi dhe aftësia për të menaxhuar energjinë.

Pikërisht këtu autorja sheh kontrastin më të madh mes filozofisë së sporteve luftarake dhe stilit të Trump.

Në fund të fundit, argumenton ajo, fuqia e vërtetë nuk qëndron te aftësia për të goditur, por te aftësia për t’u përmbajtur. Ronda Rousey fitoi sepse kishte kontroll të plotë mbi kundërshtaren e saj, por mbi të gjitha sepse kishte kontroll mbi veten.

Dhe kjo, sipas autores, është diçka që Donald Trump nuk duket se e ka mësuar kurrë.