Revolucioni i Flamingove

Dastid Miluka

Këto ditë, flamingot nuk janë thjesht zogj të lagunës së Zvernecit.

Ato janë bërë simbol.

Simbol i një brezi që është lodhur duke parë vendin e vet të shitet në emër të zhvillimit. Simbol i profesionistëve që shohin ekspertizën e tyre të anashkalohet. Simbol i të rinjve që nuk pranojnë më të trajtohen si spektatorë të së ardhmes së tyre.

Revolucioni i Flamingove nuk lindi nga politika. Ai lindi nga mungesa e dëgjimit.

Nga arroganca e një pushteti që prej vitesh flet për qytetarët, por gjithnjë e më rrallë me qytetarët. Nga bindja se gjithçka që vjen nga jashtë është më e vlefshme se ajo që lind këtu. Nga ideja se Shqipëria mund të ndërtohet pa shqiptarët.

Na kanë kërkuar të admirojmë kullat, ndërsa harrojmë njerëzit.

Të duartrokasim projektet, ndërsa humbasim të drejtën për të vendosur mbi tokën, bregdetin dhe qytetet tona.

Të besojmë se zhvillimi matet me beton, kur në të vërtetë matet me dinjitet.

Por flamingot na kujtojnë diçka të thjeshtë: një vend nuk është pronë. Një vend është kujtesë, natyrë, kulturë dhe njerëz.

Prandaj kjo lëvizje është më shumë se një protestë.

Është një kërkesë për respekt.

Për meritokraci.

Për pjesëmarrje.

Për një Shqipëri që beson te të rinjtë e saj, te artistët e saj, te arkitektët, studiuesit, profesionistët dhe krijuesit e saj.

Sepse asnjë vend nuk ndërton të ardhmen duke heshtur brezin që do ta jetojë atë.

Dhe nëse flamingot janë bërë simbol i kësaj kohe, kjo ndodh sepse ato fluturojnë të lira mbi kufijtë që pushteti përpiqet të vendosë mbi imagjinatën, natyrën dhe të drejtën për të ëndërruar.

Revolucioni i Flamingove vazhdon.

Jo për të rrëzuar një peizazh.

Por për të rikthyer një zë.

Zërin e atyre që refuzojnë të largohen, të heshtin apo të dorëzohen.

Zërin e një brezi që kërkon të jetë pjesë e Shqipërisë që po ndërtohet, e jo thjesht dëshmitar i saj.