Një president blasfemik

Nga një postim në Truth Social nisi një tjetër përplasje që, në pamje të parë, mund të dukej si një episod i zakonshëm i retorikës së Donald Trump. Por këtë herë objektivi nuk ishte një kundërshtar politik, një gazetar apo një shtet i huaj.

Ishte vetë Papa – një figurë që përfaqëson një autoritet që nuk matet me vota, sondazhe apo cikle zgjedhore.

Shkëndija erdhi pas një vigiljeje për paqe të mbajtur në Bazilikën e Shën Pjetrit, ku Papa Leoni i XIV foli për nevojën e “dinjitetit, mirëkuptimit dhe faljes”, duke paralajmëruar kundër një bote të kapluar nga iluzioni i gjithëfuqishmërisë.

Ai nuk përmendi emra. Nuk kishte nevojë. Mesazhi ishte universal, i drejtuar ndaj çdo forme arrogance njerëzore që tenton të zëvendësojë kufijtë me pushtet të pakufizuar.

Reagimi i Trump ishte i menjëhershëm dhe i njohur në formë: një shpërthim publik, ku Papa u cilësua “i dobët” dhe i paaftë në çështjet globale. Por më shumë se sa një sulm, ishte një keqkuptim thelbësor.

Sepse Papa nuk është një aktor që hyn në negociata politike me liderë shtetesh. Ai nuk kërkon marrëveshje, nuk ndërton aleanca në kuptimin klasik të fjalës. Roli i tij është tjetër: të interpretojë dhe të shpallë një të vërtetë që, për besimtarët, buron nga vetë Zoti.

Në këtë kuptim, kritika e Papës nuk ishte politike, por teologjike. Ideja e gjithëfuqishmërisë është një nga mëkatet themelore në traditën e krishterë – një jehonë e rrëfimeve mbi rënien e Satanit dhe mëkatin fillestar të Adamit dhe Evës. Kur Papa flet kundër kësaj iluzioni, ai nuk bën diplomaci; ai predikon.

Por përplasja mori një dimension edhe më të fortë kur Trump publikoi një imazh të gjeneruar me Inteligjencë Artificiale, ku paraqitej si Jezus – i veshur me petka të bardha, i rrethuar nga një dritë hyjnore, duke shëruar një të sëmurë.

Ishte një gjest që tejkaloi kufijtë e polemikës politike dhe hyri në territorin e shenjtë.

Për shumë besimtarë, ky nuk ishte thjesht provokim – ishte blasfemi.

Reagimi nuk vonoi as nga vetë kampi i tij. Figura fetare konservatore në SHBA e dënuan aktin si të papranueshëm, duke sinjalizuar një çarje të rrallë mes Trump dhe një baze që për vite me radhë kishte qenë ndër mbështetëset e tij më të forta.

Edhe aleatë të heshtur, që shpesh kishin toleruar retorikën e tij, këtë herë e panë si një vijë të kaluar.

Në thelb, episodi nxjerr në pah një tension më të thellë: atë mes pushtetit politik dhe autoritetit moral. Trump operon në një logjikë ku forca, presioni dhe dominimi prodhojnë rezultate.

Është një qasje transaksionale, ku çdo marrëdhënie mund të negociohet. Por kjo logjikë nuk funksionon përballë një institucioni si Vatikani – një strukturë dy mijëvjeçare që nuk ka nevojë të fitojë zgjedhje dhe nuk kërkon miratim popullor për të ekzistuar.

Për katolikët, Papa nuk është një sundimtar në kuptimin klasik, por një shërbëtor – servus servorum Dei – shërbëtor i shërbëtorëve të Zotit.

Autoriteti i tij nuk buron nga forca, por nga një zinxhir besimi që lidhet me apostujt dhe, përmes tyre, me vetë Krishtin. Ky është një autoritet që nuk konkuron me presidentët; ai i injoron kufijtë e tyre.

Në këtë përballje, Papa nuk ka nevojë të fitojë. Ai thjesht vazhdon të flasë.

Dhe pikërisht këtu qëndron kufiri i strategjisë së Trump. Një politikë e ndërtuar mbi intimidim dhe dominim ka pak efekt ndaj një institucioni që nuk kërkon favore dhe nuk i trembet presionit. Në fund, përplasja nuk është mes dy individëve, por mes dy koncepteve të pushtetit: njëri i përkohshëm, i lidhur me kohën dhe mandatin; tjetri i projektuar si i përjetshëm, i lidhur me besimin dhe doktrinën.

Në këtë raport disproporcional, Shtetet e Bashkuara – një shtet relativisht i ri në historinë botërore – duken si një shënim në margjinat e një historie shumë më të gjatë.

Ndërsa presidencat vijnë e shkojnë, institucione si Vatikani vazhdojnë të operojnë në një kohë tjetër, me një ritëm tjetër dhe me një lloj autoriteti që nuk mund të sfidohet me një postim në media sociale.

Dhe kjo është arsyeja pse, në këtë betejë, bullizmi nuk funksionon.