Një dasëm e pazakontë në grykën e Këlcyrës

Nga Engjëll Serjani

Ka ëndrra që realizohen shpejt dhe të tjera që presin me vite. Por ka edhe ëndrra që nuk plaken kurrë.

Pikërisht e tillë ishte ëndrra e Ilvës dhe Sajmir Hodos. Një ëndërr e lindur në rininë e tyre studentore, e ushqyer nga dashuria, e shtyrë nga vështirësitë e jetës dhe e realizuar vetëm pas gati njëzet vjetësh.

Në Grykën madhështore të Këlcyrës, aty ku Vjosa rrjedh e lirë mes shkëmbinjve dhe natyra të fal qetësi e bukuri, u zhvillua një ceremoni e pazakontë. Nuk ishte një dasmë si gjithë të tjerat. Ishte festa e një premtimi të mbajtur. Ishte dita kur dy emigrantë shqiptarë vendosën t’i dhuronin vetes atë që jeta ua kishte mohuar për shumë vite.

Historia e tyre kishte nisur më 14 shkurt 2003. Të dy studentë në degën e Infermierisë të Universitetit “Eqrem Çabej” në Gjirokastër, Sajmiri nga Kuqari i Përmetit dhe Ilva nga Antigonea e Gjirokastrës u njohën, u dashuruan dhe i dhanë fjalën njëri-tjetrit se do ta ndërtonin jetën bashkë.

Por jeta kishte plane të tjera.

Pas përfundimit të studimeve nuk gjetën mundësi të punonin në profesionin që kishin zgjedhur me pasion. Si mijëra të rinj shqiptarë të atyre viteve, morën rrugën e emigracionit. Në vitin 2008 fituan të drejtën e punësimit në Komo të Italisë, duke lënë pas vendlindjen, familjet dhe shumë ëndrra, mes tyre edhe dasmën që kishin imagjinuar.

Në Itali ndërtuan jetën e tyre me punë, sakrifica dhe dinjitet. U bënë prindër të dy vajzave të mrekullueshme, Emily dhe Mia, të cilat u bënë drita e shtëpisë së tyre dhe arsyeja më e bukur për të mos u dorëzuar kurrë.

Por, diku në zemrën e Ilvës vazhdonte të jetonte një dëshirë e heshtur: të vishte një ditë fustanin e bardhë të nuses. Edhe Sajmiri nuk e kishte harruar kurrë kostumin e dhëndrit që nuk kishte mundur ta vishte në vendlindje.

Dhe njëzet vjet pas fillimit të historisë së tyre të dashurisë, ëndrra mori më në fund formë…

Njëzet vjet pas fillimit të historisë së tyre të dashurisë, ëndrra mori më në fund formë.

Në Grykën e Këlcyrës, aty ku Vjosa rrjedh e qetë mes gjelbërimit dhe shkëmbinjve madhështorë, gjithçka dukej sikur ishte përgatitur enkas për atë ditë. Natyra ishte bërë pjesë e festës. Lumi, era e lehtë dhe mali krijonin një skenografi që as regjisori më i mirë nuk do ta kishte imagjinuar më bukur.

Miqtë dhe të afërmit kishin ardhur nga shumë vende. Disa nga Gjirokastra, Përmeti e Këlcyra, të tjerë nga Italia, ku çifti kishte ndërtuar jetën e tij. Nuk ishin mbledhur vetëm për të marrë pjesë në një ceremoni. Kishin ardhur të dëshmonin se disa ëndrra nuk skadojnë kurrë.

Kur Ilva u shfaq e veshur me fustanin e bardhë, emocionet pushtuan çdo njeri. Nuk ishte thjesht një nuse. Ishte një grua që, pas shumë vitesh sakrificash, po jetonte një ëndërr të ruajtur me fanatizëm në zemër. Në krah të saj, Sajmiri kishte të njëjtën buzëqeshje të djaloshit që dikur i kishte premtuar dashuri në auditorët e Universitetit “Eqrem Çabej”.

Por ndoshta momenti më prekës ishte ai që nuk mund të ishte shkruar në asnjë skenar.

Dy vajzat e tyre, Emily dhe Mia, nuk po shikonin një dasmë si gjithë të tjerat. Ato po shikonin prindërit e tyre të bëheshin nuse e dhëndër. Në sytë e tyre lexohej krenaria, habia dhe lumturia. Ishte një kujtim që do t’i shoqërojë gjatë gjithë jetës.

Po aq emocionuese ishte prania e dy nënave, që panë të realizohej një dëshirë e kahershme e fëmijëve të tyre. Në fytyrat e tyre ndërthureshin lotët e gëzimit me kujtimet e viteve të vështira, kur largimi në emigracion dukej si e vetmja rrugë për të ndërtuar një të ardhme.

Ceremonia mori një dimension edhe më domethënës nga prania e dy pastorëve, njërit: Petro Lamana ardhur nga Komo dhe tjetrit Stefan Decrauzat nga Bazeli i Zvicrës. Bekimi i tyre dukej sikur bashkonte simbolikisht dy brigje: vendin ku nisi historia e dashurisë dhe vendin ku ajo u rrit, u sprovua dhe u bë familje. Te dy pastoret e cilesuan si “beslidhje biblike” dashurine e çiftit shqiptar

Në atë çast askush nuk mendonte për vitet që kishin kaluar. Përkundrazi, të gjithë ndjenin se dashuria kishte fituar mbi kohën. Se pritja nuk kishte qenë e kotë. Se kishte ardhur më në fund dita kur një ëndërr e mbajtur gjallë për gati dy dekada po merrte jetë mes njerëzve më të dashur, buzë lumit të Vjosës.

Dhe ndoshta kjo ishte arsyeja pse shumë sy u mbushën me lot. Nuk ishin lot vetëm për Ilvën dhe Sajmirin. Ishin lot në të cilët secili gjente një copëz të historisë së vet, të një vëllai, motre, miku apo fqinji që emigracioni e detyroi të shtynte ëndrrat, por nuk arriti kurrë t’ia shuante ato.

…Muzika vazhdonte, urimet nuk kishin të sosur dhe festa po i afrohej fundit. Por ishte një çast i qetë, larg zhurmës, ai që dukej sikur përmblidhte gjithë kuptimin e asaj dite.

Ilva dhe Sajmiri u larguan për pak çaste drejt brigjeve të Vjosës. Ecnin dorë për dore, ashtu si dy të rinj që sapo kishin nisur jetën bashkë. Përpara tyre vraponin Emily dhe Mia, me të qeshurat që humbnin në jehonën e Grykës së Këlcyrës.

Atëherë u bë e qartë se kjo nuk ishte thjesht një dasmë e vonuar.

Ishte fitorja e dashurisë mbi kohën.

Ishte dëshmia se emigracioni mund t’i shtyjë ëndrrat, por nuk mund t’i vrasë ato.

Ishte historia e dy studentëve që u larguan nga Shqipëria në kërkim të një jete më të mirë, u bënë prindër të dy vajzave të mrekullueshme dhe, pas gati njëzet vjetësh, u kthyen në vendlindje për të përmbushur një premtim që ia kishin dhënë njëri-tjetrit në rininë e tyre.

Ndoshta kjo është arsyeja pse ceremonia e Ilvës dhe Sajmir Hodos nuk ishte vetëm festa e një familjeje.

Ajo u kthye në një homazh për mijëra emigrantë shqiptarë, të cilët kanë lënë pas shumë ëndrra për të ndërtuar një jetë më të mirë për fëmijët e tyre. Dhe kur njëra prej atyre ëndrrave më në fund bëhet realitet, gëzimi nuk u përket vetëm protagonistëve. Ai u përket të gjithëve.

Ashtu si Vjosa, që vazhdon rrjedhën e saj drejt detit pa humbur kurrë burimin, edhe dashuria e Ilvës dhe Sajmirit nuk e humbi kurrë rrugën drejt ëndrrës së saj.

Ndonjëherë, mjafton të dish të presësh.

Vjosa vazhdon të rridhë qetësisht mes Grykës së Këlcyrës, sikur do t’u kujtonte të gjithëve se, ashtu si lumenjtë, edhe ëndrrat e vërteta mund të vonohen, mund të përshkojnë pengesa e kthesa, por nëse ushqehen me dashuri, një ditë arrijnë gjithmonë në destinacionin e tyre.