Ndeshja që rrëzoi një mit – Një tjetër Botëror pa Italinë

Nga Vitjon Nina

Ka humbje që peshojnë më shumë se një rezultat. Ka mbrëmje që shënojnë fundin e një epoke. Për Italinë, kjo ishte një e tillë.

Në një stadium të mbushur me tension dhe shpresë, Italia u përpoq të mbijetonte. Jo të dominonte, jo të impononte historinë e saj të madhe – por thjesht të qëndronte në lojë. Dhe për një moment, dukej se mund ta bënte. Por fundi ishte i njëjtë si dy herët e fundit: zhgënjim, heshtje dhe një tjetër Botëror që do të shihet nga televizori.

Humbja me penallti ndaj Bosnje dhe Hercegovinës nuk është thjesht një eliminim. Është konfirmimi brutal i një rënieje të gjatë.

Ndeshja që rrëzoi një mit

Italia nisi siç duhet. Një kombinim i shpejtë, një moment përqendrimi dhe Moise Kean goditi saktë për të kaluar skuadrën në avantazh. Për pak çaste, gjithçka dukej nën kontroll – si në kohët e vjetra, kur Italia dinte të vuante, por edhe të fitonte.

Por futbolli nuk fal. Dhe Italia e sotme nuk është ajo e djeshmja.

Kartoni i kuq për Alessandro Bastonin ndryshoi gjithçka. Nga aty, loja u kthye në një rezistencë të dëshpëruar. Gianluigi Donnarumma u bë muri i fundit, duke ndalur gjithçka që vinte drejt portës. Derisa nuk mundi më.

Në minutat e fundit, pas një goditjeje të Edin Džeko, topi mbeti në zonë dhe Haris Tabaković bëri atë që Italia nuk arriti ta bënte: e shtyu drejt rrjetës.

Penalltitë ishin thjesht formaliteti i dhimbjes. Bosnja perfekte. Italia – jo.

Lotët e një kombi futbolli

Në fund, nuk kishte justifikime. Vetëm emocione të papërpunuara.

Trajneri Gennaro Gattuso, një simbol i shpirtit luftarak të Italisë së dikurshme, u shfaq i thyer: një figurë që dukej sikur mbante mbi supe jo vetëm këtë humbje, por gjithë peshën e një sistemi që nuk funksionon më.

Presidenti i federatës, Gabriele Gravina, foli për “krizë të thellë”. Një formulim që në realitet tingëllon më shumë si një diagnozë e vonuar, se sa një zbulim i ri.

Në tribunë dhe përpara ekranit, tifozët e dinin tashmë të vërtetën: Kombëtarja italiane nuk është më një garanci për madhështi.

Nga lavdia në pasiguri

Kontrasti është brutal. Në Kupën e Botës së vitit 2006, Italia ishte në majën e botës. Një skuadër e mbushur me liderë, me identitet të fortë dhe një sistem që prodhonte vazhdimisht talent.

Sot, ajo duket si një kombëtare në kërkim të vetvetes.

Problemet janë të thella: akademi që nuk prodhojnë më në të njëjtin nivel, klube që luftojnë financiarisht, stadiume të vjetruara dhe një ligë – Serie A – që nuk është më magneti që ishte dikur.

Vendime si “Bosman ruling” ndryshuan përgjithmonë balancën, duke kufizuar hapësirat për talentet vendase.

Edhe triumfi në Euro 2020 sot duket si një përjashtim, jo si vazhdimësi.

Ndërkohë, një histori tjetër shkruhet

Për kombëtaren e Bosnjë dhe Hercegovinës, kjo është një mbrëmje historike. Vetëm hera e dytë që siguron një vend në Kupën e Botës – dhe këtë herë me një skuadër që refuzoi të dorëzohej.

Në krye të saj, Edin Džeko, 40 vjeç, një simbol i qëndrueshmërisë dhe përvojës. Ai nuk ishte thjesht kapiteni – ishte ura mes brezave, dëshmia se besimi ndonjëherë mjafton për të sfiduar historinë.

Një Botëror pa Italinë – sërish

Dhe kështu, për herë të tretë radhazi, një nga emrat më të mëdhenj të futbollit botëror nuk do të jetë pjesë e skenës më të madhe.

Për një vend që e ka identitetin të lidhur ngushtë me këtë sport, kjo nuk është thjesht një mungesë sportive. Është një boshllëk kulturor.

Pyetja tani nuk është më si u eliminua Italia.

Pyetja është: sa kohë (shtesë) do t’i duhet për t’u rikthyer?