Ilir Selimi, “Kokaçi” i Tepelenës

Nga Dinamo te Luftëtari, nga fanella kuqezi te pankina e Tepelenës; historia e një qendërmbrojtësi që nuk u nda kurrë nga loja dhe e një trajneri që i ka kushtuar dekada të tëra futbollit të vendlindjes.

Ka histori futbolli që shkruhen me trofe, me rekorde e me emra që mbushin faqet e gazetave. Ka edhe histori që maten ndryshe; me vite të tëra në fushë, me breza të rinjsh të formuar, me vështirësi të përballuara dhe me këmbënguljen për të mos lejuar që një traditë sportive të shuhet. Historia e Ilir Selimit, i njohur në Tepelenë me nofkën “Kokaçi”, i përket kësaj kategorie. Ai e provoi futbollin si lojtar në disa prej skuadrave të njohura shqiptare, veshi fanellën e ekipeve kombëtare dhe, pasi mbylli karrierën si futbollist, zgjodhi t’i kushtonte përvojën dhe energjinë e tij klubit të qytetit ku u rrit.

Për Selimin, futbolli nuk përfundoi me ndeshjen e fundit si lojtar. Përkundrazi, aty nisi një kapitull tjetër, që do ta mbante të lidhur me fushën për dekada të tëra.

NGA RRUGICAT E TEPELENËS NË FUTBOLLIN E ORGANIZUAR

Ilir Selimi lindi më 13 janar 1972 në Tepelenë. Dashuria për futbollin u shfaq që në fëmijëri, kur ndeshjet me shokët në lagjen “15 Shtatori” dhe në fushat e thjeshta të qytetit u bënë pjesë e përditshmërisë së tij.

I ati, Ibrahim Selimi, ishte një tifoz i apasionuar i Partizanit dhe luajti një rol të rëndësishëm në orientimin e të birit drejt sportit. Në vitin 1985, Iliri nisi rrugën e tij drejt futbollit të organizuar, ndërsa talenti dhe fiziku i përshtatshëm për lojën e ndihmuan të fitonte vendin në ekipet e moshave të Tepelenës.

Nën drejtimin e trajnerit Mihal Çimi, ai u bë pjesë e skuadrës së të rinjve të Minatorit të Tepelenës. Në atë periudhë luante kryesisht si sulmues, duke shfaqur aftësi për të shënuar. Një nga momentet e rëndësishme të kësaj faze ishte goli i realizuar në finalen e kampionatit të Kategorisë së Dytë për moshat U-19, që i dha skuadrës trofeun dhe mundësinë për t’u ngjitur në Kategorinë e Parë.

Me kalimin në ekipin e parë, roli i tij ndryshoi. Trajnerët Mihal Çimi dhe më pas Skënder Ibrahimi e orientuan drejt qendrës së mbrojtjes, pozicion ku do të ndërtonte identitetin e tij si futbollist. Fiziku, vendosja taktike dhe vendosmëria në dyluftime e ndihmuan të bëhej një nga lojtarët e rëndësishëm të skuadrës.

Ndeshja e Kupës kundër Memaliajt, në vitin 1989, shënoi një pikë të rëndësishme në rrugëtimin e tij si titullar. Përballjet mes dy skuadrave të së njëjtës trevë kishin gjithmonë një ngarkesë të veçantë, ndërsa Selimi la përshtypje me ndërhyrjet e sakta dhe mënyrën si përballonte sulmuesit kundërshtarë. Pikërisht në këtë periudhë nisi të formohej profili i një qendërmbrojtësi që mbështetej te vendosmëria, disiplina dhe leximi i lojës.

DINAMO, VITET QË E FORCUAN SI FUTBOLLIST

Në vitin 1991, Selimi mori një ofertë për t’u bashkuar me Dinamon e Tiranës. Kalimi te një prej klubeve më të njohura të futbollit shqiptar ishte një hap i rëndësishëm për karrierën e tij, por edhe një sfidë e madhe për një futbollist të ri që vinte nga një qytet i vogël.

Dinamo e asaj kohe kishte traditë, ambicie dhe futbollistë me përvojë. Selimi u gjend mes lojtarëve si Nika, Muça, Rredhaj, Fortuzi, Sillo, Prega, R.Xhafa, Ruço, Daja, Mergjyshi, Bejzade, Ruhi, Dalipi,, Lici, dhe të tjerë, nën drejtimin e trajnerëve që kishin lënë gjurmë në futbollin shqiptar, mes tyre Faruk Sejdini.

Periudha në kryeqytet e ndihmoi të fitonte përvojë në një nivel më të lartë konkurrimi. Ai u aktivizua me Dinamon gjatë viteve të para të dekadës së fundit të shekullit XX, një periudhë e vështirë për futbollin shqiptar, kur ndryshimet ekonomike dhe shoqërore ndikuan ndjeshëm edhe te klubet.

Përtej përvojës sportive, vitet në Tiranë i shërbyen edhe në formimin e tij personal. Selimi përfundoi studimet e larta në drejtësi dhe administrim biznesi, duke krijuar një bazë arsimore përtej profesionit të futbollistit.

Dinamo do të mbetej një nga etapat më të rëndësishme të karrierës së tij: vendi ku një lojtar i formuar në futbollin e Tepelenës u përball me kërkesat e një klubi me traditë dhe synime të larta.

FANELLËN KUQEZI E VESHI NË DY NIVELE

Një nga vlerësimet më domethënëse për një futbollist është thirrja në ekipet kombëtare. Për Ilir Selimin, kjo përvojë erdhi gjatë viteve të aktivizimit me Dinamon.

Selimi u aktivizua në gjashtë ndeshje me Shqipërinë U-21, duke u përballur me përfaqësuese të moshave të Danimarkës, Italisë, Spanjës, Gjermanisë, Irlandës dhe Bjellorusisë.

Paraqitjet e tij në këtë nivel i hapën rrugën edhe përfaqësueses A. Përmenden tri ndeshje me ekipin kombëtar të të rriturve, nën drejtimin e trajnerëve Neptun Bajko dhe Hito Hitaj.

Këto të dhëna duhen lexuar si pjesë e dokumentimit të karrierës së tij: aktivizimi në ekipet kombëtare përbën një etapë të rëndësishme, por nuk duhet ngatërruar me një numër më të madh ndeshjesh zyrtare sesa ai që mund të provohet nga regjistrat e disponueshëm.

Për një futbollist që ishte formuar në Tepelenë dhe kishte përparuar përmes futbollit vendas, përfshirja në përfaqësueset kombëtare ishte dëshmi e nivelit që kishte arritur. Ajo e vendosi karrierën e tij përtej kufijve të klubit dhe të qytetit të lindjes.

LUFTËTARI, NJË TJETËR KAPITULL NË KARRIERË

Pas periudhës te Dinamo, Selimi u transferua te Luftëtari i Gjirokastrës, ku u aktivizua për tri sezone, nga viti 1996 deri më 1999.

Kalimi u realizua në një periudhë kur skuadra gjirokastrite kërkonte të ruante dhe të ringjallte traditën e saj në futbollin shqiptar. Në këtë ekip, Selimi gjeti një mjedis të njohur futbollistik, me lojtarë të tjerë të spikatur.

Rikthimi në jug të vendit shënoi një etapë të re në karrierën e tij. Pas përvojës në kryeqytet, ai solli te Luftëtari përvojën e fituar në një klub me traditë dhe u bë pjesë e një skuadre që synonte të ruante konkurrueshmërinë në futbollin shqiptar.

Për Selimin, futbolli nuk ishte thjesht çështje e zgjedhjes së klubit më të madh apo e mundësive financiare. Lidhja me trevën dhe dëshira për të vazhduar të luante një rol aktiv në sport do të shfaqeshin edhe më qartë në vendimin e tij të radhës: rikthimin në Tepelenë.

RIKTHIMI NË TEPELENË DHE NGJITJA NË KATEGORINË E PARË

Pas aventurës me Luftëtarin, Selimi vendosi të rikthehej te skuadra e qytetit të tij. Ky vendim shënoi fillimin e një periudhe ku roli i tij nuk do të kufizohej vetëm te kontributi në fushën e lojës.

Ai u bë një nga figurat qendrore të Tepelenës, duke marrë përgjegjësi si futbollist dhe, më pas, si trajner. Në skuadër u bashkua me lojtarë si Eugen Ruçi, Ermal Çela, Edison Merjo, Roland Gaba dhe Agron Lila, ndërsa përvoja e trajnerit Nazmi Paja ndihmoi në formimin e grupit.

Periudha 2003–2006 ishte ndër më të rëndësishmet për skuadrën tepelenase. Selimi luajti rolin e kapitenit dhe kontribuoi në rrugëtimin që e çoi Tepelenën në Kategorinë e Parë, një arritje historike për klubin.

Për një qytet me traditë sportive, ngjitja në një nivel më të lartë të futbollit kombëtar kishte rëndësi përtej klasifikimit. Ajo tregonte se një skuadër e ndërtuar larg qendrave të mëdha mund të konkurronte dhe të fitonte vendin e saj përmes punës dhe organizimit.

Megjithatë, futbolli nuk përbëhet vetëm nga arritjet sportive. Në fund të sezonit 2005–2006, vështirësitë financiare dhe mungesa e mbështetjes së qëndrueshme ndikuan në fatin e skuadrës. Tepelena nuk arriti ta ruante pozicionin e saj dhe u përball me rënien në një kategori më të ulët.

Për Selimin, kjo periudhë shënoi edhe fundin e karrierës si futbollist. Në moshën 34-vjeçare, ai la lojën e luajtur, por nuk u largua nga klubi. Përkundrazi, mori përsipër detyrën e trajnerit, duke hyrë në një rol që do të përcaktonte pjesën më të gjatë të jetës së tij sportive.

TRAJNERI QË NUK E LA FUTBOLLIN E TEPELENËS TË SHUHET

Të kalosh nga roli i futbollistit te ai i trajnerit është një ndryshim i madh. Të marrësh përgjegjësinë për një skuadër me mundësi të kufizuara financiare, larg vëmendjes së mediave dhe pa garanci për vazhdimësinë, është një sfidë edhe më e madhe.

Ilir Selimi zgjodhi të qëndronte. Pas përfundimit të karrierës si lojtar, ai mori drejtimin e Tepelenës dhe nisi një periudhë të gjatë pune në shërbim të klubit. Në vitet që pasuan, skuadra u përball me vështirësi të përsëritura: mungesë fondesh, probleme organizative dhe largimin e futbollistëve të rinj, të cilët shpesh kërkonin mundësi më të mira në qytete të tjera ose jashtë vendit.

Këto pengesa nuk e ndalën. Selimi vazhdoi të merrej me përgatitjen e skuadrës, organizimin e stërvitjeve dhe formimin e lojtarëve, duke u përpjekur të ruante një aktivitet futbollistik që për qytetin kishte rëndësi të veçantë.

Gjatë kësaj periudhe pati edhe një eksperiencë të shkurtër te Luftëtari, ku u rikthye në rolin e trajnerit për gati një vit. Më pas u kthye përsëri në Tepelenë, duke vazhduar punën me klubin e vendlindjes.

Përgatitja profesionale ishte një element tjetër i rrugëtimit të tij. Selimi kishte ndjekur kurse për trajnerë futbolli në Coverciano të Italisë dhe në Holandë. Këto përvoja i shërbyen për të zgjeruar njohuritë mbi stërvitjen dhe përgatitjen e futbollistëve.

PËRTEJ PANKINËS; TRAJNER, ORGANIZATOR DHE MBËSHTETËS I KLUBIT

Puna e një trajneri në një klub me burime të kufizuara nuk mbaron me përgatitjen taktike dhe zgjedhjen e formacionit. Shpesh, ai duhet të merret edhe me çështje organizative, të ndihmojë në sigurimin e kushteve për stërvitje dhe të mbajë gjallë marrëdhëniet me njerëzit që mund të mbështesin skuadrën.

Për Selimin, ky rol ka qenë veçanërisht i rëndësishëm. Në rrëfimin e botuar për të, përshkruhet se ai ka kontribuar edhe personalisht për të ndihmuar klubin në periudha të vështira, duke kërkuar mbështetjen e miqve dhe dashamirësve të futbollit.

Nuk bëhet fjalë vetëm për një përpjekje individuale. Në qytetet e vogla, mbijetesa e një klubi shpesh lidhet me aftësinë për të bashkuar komunitetin rreth tij. Kur mungojnë financat e qëndrueshme dhe infrastruktura e përshtatshme, vazhdimësia e aktivitetit varet edhe nga njerëzit që pranojnë të marrin përgjegjësi përtej detyrës së tyre zyrtare.

Selimi e ka parë futbollin e Tepelenës si një pjesë të jetës së qytetit. Për të, skuadra është vendi ku fëmijët dhe të rinjtë mund të ushtrojnë sportin, të mësojnë disiplinën dhe të ndërtojnë marrëdhënie shoqërore.

Në një intervistë, ai vinte në dukje se vështirësitë financiare i detyronin shumë futbollistë të talentuar të largoheshin sapo arrinin një nivel më të mirë. Ky problem, i njohur në futbollin e qyteteve të vogla, e bën edhe më të vështirë ndërtimin e një skuadre konkurruese për disa sezone radhazi.

Megjithatë, puna e trajnerit nuk matet vetëm me lojtarët që arrijnë të qëndrojnë apo me kategorinë ku militon ekipi. Ajo matet edhe me mundësitë që u jepen të rinjve, me përvojën që fitojnë dhe me lidhjen që krijojnë me sportin. Në këtë drejtim, kontributi i Selimit përfaqëson një përpjekje të vazhdueshme për ta ruajtur futbollin aktiv në Tepelenë.

NJË FIGURË E LIDHUR ME KOMUNITETIN DHE MIQËSITË SPORTIVE

Jeta e Ilir Selimit nuk kufizohet te stadiumi. Ai njihet edhe për marrëdhëniet e krijuara ndër vite me futbollistë, trajnerë dhe drejtues të sportit shqiptar.

Një prej miqësive të përmendura në raportimet për të është ajo me Igli Taren, ish-futbollistin e Kombëtares shqiptare dhe drejtuesin e njohur të futbollit italian. Në vitin 2020, gjatë një vizite në Tepelenë, Tare shprehu gatishmërinë për të ndihmuar skuadrën me uniforma, duke dëshmuar se lidhjet e krijuara përmes futbollit mund të shndërrohen edhe në mbështetje konkrete për klubet e qyteteve të vogla.

Miqësitë e Selimit me emra të njohur të futbollit, përfshirë Foto Strakoshën, janë pjesë e marrëdhënieve të ndërtuara gjatë viteve të karrierës së tij. Ato dëshmojnë se lidhjet e krijuara në fushë mund të vazhdojnë edhe shumë kohë pas përfundimit të karrierës si lojtar.

Ndër miqtë e tij më të mirë nga futbolli, Selimi veçon Ilir Dajën dhe Arben Lazen. Në jetën e përditshme, ai përshkruhet si një njeri i afërt me miqtë, i lidhur me traditat e Tepelenës dhe mikpritjen karakteristike të zonës. Për të, miqësia nuk është një element dytësor i jetës, por një pjesë e rëndësishme e marrëdhënieve që ka ndërtuar ndër vite.

Kjo anë njerëzore e plotëson portretin e tij sportiv. Në një botë ku rezultatet dhe interesat e momentit shpesh marrin vëmendjen kryesore, ruajtja e miqësive dhe e respektit të ndërsjellë mbetet një vlerë që nuk matet me pikë apo trofe.

KONTRIBUTI QYTETAR DHE INTERESI PËR SPORTIN VENDOR

Përfshirja e Selimit në jetën e Tepelenës është shtrirë edhe përtej fushës së futbollit. Ai përmendet edhe si këshilltar bashkiak, ku interesohej për çështjet e sportit dhe kërkonte mbështetje për zhvillimin e tij.

Ky angazhim është domethënës, sepse problemet e një klubi vendor nuk mund të zgjidhen vetëm përmes punës së trajnerit. Nevojiten investime në infrastrukturë, mbështetje institucionale, organizim më i mirë dhe mundësi që të rinjtë të kenë akses në aktivitete sportive.

Në këtë kuptim, përpjekja për të mbajtur gjallë futbollin në Tepelenë lidhet edhe me një çështje më të gjerë: mundësinë që fëmijët e qytetit të kenë një hapësirë ku të luajnë, të stërviten dhe të zhvillohen përmes sportit.

Nuk është e nevojshme që çdo i ri të bëhet futbollist profesionist për të përfituar nga kjo përvojë. Disiplina, respekti për shokët, përgjegjësia dhe aftësia për të punuar në grup janë vlera që sporti mund t’i përcjellë edhe përtej fushës.

Pikërisht këtu qëndron rëndësia e punës së një trajneri në një qytet të vogël. Ai nuk përgatit vetëm formacionin e së dielës; ai ndikon edhe në mënyrën se si një brez i ri e përjeton sportin dhe komunitetin ku jeton.

FAMILJA DHE VAZHDIMËSIA E DASHURISË PËR FUTBOLLIN

Në historinë personale të Ilir Selimit, futbolli ka pasur gjithmonë një vend të veçantë. Dashuria që nisi në fëmijëri dhe u shndërrua në profesion ka vazhduar të jetë pjesë e jetës së tij familjare.

Edhe dy djemtë e tij, Rajlin dhe Irgeni, kanë shfaqur interes për futbollin dhe janë stërvitur nën kujdesin e të atit. Ky detaj e bën më të plotë portretin e tij: futbolli nuk ka qenë vetëm një profesion që e ndoqi për shumë vite, por edhe një pasion që ka ndarë me familjen.

Megjithatë, vlera e trashëgimisë së tij nuk qëndron te pritshmëritë për karrierën e fëmijëve, por te mundësia që ata të njohin nga afër sportin, përkushtimin dhe punën që kërkon ai. Çfarëdo rruge të zgjedhin në të ardhmen, përvoja e të qenit pranë futbollit u jep mundësinë të kuptojnë një pjesë të rëndësishme të jetës së të atit.

NJË HISTORI QË VAZHDON TË SHKRUHET

Karriera e Ilir Selimit përfshin dy etapa që plotësojnë njëra-tjetrën. E para është ajo e futbollistit: nga Minatori i Tepelenës te Dinamo, nga përfaqësueset kombëtare te Luftëtari dhe rikthimi në klubin e vendlindjes. E dyta është ajo e trajnerit, e shënuar nga një angazhim i gjatë për të ruajtur aktivitetin e futbollit në Tepelenë.

Në fushë, ai ishte qendërmbrojtësi që kërkonte të fitonte dyluftimet dhe të mbronte skuadrën. Në pankinë, përgjegjësia e tij u zgjerua: duhej të ndërtonte një ekip, të përgatiste lojtarët, të përballonte vështirësitë organizative dhe të gjente mënyra për ta mbajtur klubin në aktivitet.

Këto janë role të ndryshme, por që në rastin e Selimit lidhen nga e njëjta zgjedhje: të qëndrojë pranë futbollit dhe t’i shërbejë qytetit të tij.

Për ta vlerësuar drejt, nuk mjafton të numërohen sezonet e luajtura, ndeshjet me ekipet kombëtare apo kategoritë ku ka konkurruar Tepelena. Duhet parë edhe puna e vazhdueshme për të ruajtur një skuadër që për komunitetin ka vlerë sportive dhe shoqërore.

Historia e tij është një kujtesë se futbolli shqiptar nuk ndërtohet vetëm në stadiumet e mëdha dhe në klubet me buxhete të larta. Ai mbështetet edhe te njerëzit që punojnë larg vëmendjes, në qytete ku çdo sezon kërkon përpjekje të reja për të siguruar vazhdimësinë.

Ilir Selimi nuk e ka shkëputur kurrë jetën e tij nga futbolli i Tepelenës. Nga fëmija që nisi të luante në lagje, te qendërmbrojtësi i Dinamos dhe i Luftëtarit, nga përvoja me fanellën kuqezi te trajneri që u kthye në vendlindje, rrugëtimi i tij ka ruajtur të njëjtën pikë referimi.

Nofka “Kokaçi” është pjesë e identitetit të tij në qytet, por ajo që e përkufizon më shumë është vazhdimësia e punës. Në një sport ku shumë karriera përfundojnë me largimin nga fusha, Selimi zgjodhi të mbetej aty, në një rol tjetër, me të njëjtën lidhje me lojën.

Dhe ndoshta ky është vlerësimi më i drejtë për të: jo vetëm se çfarë arriti si futbollist, por edhe çfarë ka bërë që futbolli të vazhdojë të ketë një vend në jetën e Tepelenës.