Hija e parave dhe errësira e së vërtetës

Nga Arben Bushgjoka

Fotografitë nuk gënjejnë kurrë… por ndonjëherë ato fshehin më shumë sesa tregojnë. Në njërën anë, Like floriri, dikur simbol i pushtetit, njeriu që ecte me sigurinë e atij që mendonte se ishte i paprekshëm. Sot, fytyra e tij duket si një hartë e lodhjes, e netëve pa gjumë dhe e peshës së sekreteve që mund të kenë filluar të shemben mbi supet e tij.

Në anën tjetër, Mona e partisë, gjithmonë e kuruar, e buzëqeshur dhe e rrethuar nga luksi që për vite me radhë verboi shumë njerëz. Një shkëlqim që sot ngjan më shumë si maskë sesa si sukses. Sepse ka momente kur eleganca nuk arrin dot të mbulojë hijen e dyshimeve që ndjek pas çdo hap.

Dhe pikërisht aty fillon misteri…

Si mundet që dy njerëz që dikur flisnin në emër të popullit, sot të përmenden më shumë për vila, pasuri, llogari, udhëtime luksoze dhe dyshime që rëndojnë si mjegull e zezë mbi emrat e tyre? Çfarë ndodhi në korridoret e errëta të pushtetit? Kush firmoste në heshtje? Kush përfitonte? Dhe mbi të gjitha… kush heshti sepse kishte frikë?

Sepse kjo histori nuk duket më si një skandal i zakonshëm politik. Ajo ngjan si rrëzimi i një perandorie të ndërtuar mbi privilegje, ndikim dhe lidhje që shkonin shumë më thellë sesa publiku mund ta imagjinonte. Çdo fotografi e vjetër me buzëqeshje luksi sot duket si një kujtim i ngrirë i një bote që po shembet ngadalë.

Thuhet se burgu nuk të ndryshon, ai vetëm të zhvesh nga gjithçka që ke përdorur për t’u fshehur. Dhe ndoshta për herë të parë, njerëzit nuk po shohin më politikanët… por fytyrat e vërteta pas viteve të pushtetit.

Por pyetja më e frikshme mbetet ende pa përgjigje:

A është kjo vetëm maja e ajsbergut?

Sepse nëse dosjet do të flisnin, nëse muret e zyrave do të tregonin çfarë kanë dëgjuar, nëse transfertat, telefonatat dhe marrëveshjet e fshehta do të dilnin një ditë në dritë… Shqipëria mund të mësonte se “jeta e luksit” nuk ka qenë thjesht histori suksesi politik, por një labirint i errët interesash, pazareve dhe pasurive që askush nuk arrin t’i shpjegojë plotësisht.

Dhe ndërsa publiku sheh transformimin e tyre fizik, ndoshta ndryshimi më i madh nuk është në fytyrat e tyre… por në rrënimin e mitit të paprekshmërisë.

Sepse pushteti mund të blejë heshtje për një kohë. Mund të ndërtojë vila, të hapë dyer dhe të krijojë iluzion force. Por ka një moment kur edhe luksi bëhet i ftohtë, kur edhe buzëqeshja duket e ngrirë, dhe kur e vërteta fillon të trokasë si një hije që nuk largohet më.

Kush e mban çelësin e fundit të kësaj historie?

Sa emra të tjerë fshihen ende në errësirë, duke u lutur që drita të mos ndizet kurrë…?