Heshtja që po e vë në rrezik

Nga Klementin Mile

Tragjedia në Durrës tronditi këdo. Dy fëmijë humbën jetën në trotuar, në vendin ku duhet të ishin më të sigurt.

Reaguan pothuajse të gjithë politikanët.

Por Elisa Spiropali jo.

Dhe kjo nuk është rastësi.

Pas postimit “më përjashto” dhe heshtjes së Ramës prej ditësh, Spiropali ka hyrë në fazë tjetër loje: ajo po përpiqet të dalë nga “automatizmi politik”.

Në këtë kuptim, edhe heshtja e saj është zgjedhje.

Sepse në momentin që do reagonte si gjithë të tjerët, do rikthehej automatikisht në sistemin që sapo sfidoi.

Pra, për të ruajtur linjën e saj:

nuk flet

nuk reagon

nuk normalizohet

Strategjikisht, kjo ka logjikë.

Por politikisht, ka një problem shumë të madh.

Sepse politika nuk është vetëm strategji.

Është edhe perceptim.

Dhe për publikun, heshtja në një tragjedi të tillë nuk lexohet si “qëndrim i menduar”.

Lexohet si:

mungesë ndjeshmërie

shkëputje nga realiteti

ftohtësi njerëzore

Këtu është paradoksi i saj.

Sa më shumë përpiqet të jetë koherente me betejën që ka hapur,

aq më shumë rrezikon të humbasë lidhjen me publikun.

Ndërkohë, Rama nuk ka bërë asgjë.

Dhe pikërisht aty është goditja më e fortë.

Sepse duke mos reaguar, ai:

nuk e legjitimon konfliktin

nuk e ngre në nivel përplasjeje

e lë Spiropalin në një vakum

Kjo është teknikë klasike kontrolli: absorbim pa përplasje.

Si rezultat, Spiropali është e detyruar të zgjedhë mes dy rreziqeve:

të flasë dhe të humbasë diferencën

ose të heshtë dhe të humbasë publikun

Për momentin, ka zgjedhur të dytën.

Kjo është arsyeja pse nuk reagoi për Durrësin.

Jo sepse nuk ka çfarë thotë.

Po sepse çdo fjalë tani ka kosto.

Por politika nuk fal një gjë:

boshllëkun emocional

Sepse në fund, njerëzit nuk votojnë vetëm strategjinë.

Votojnë ndjesinë.

Dhe nëse kjo heshtje vazhdon…

rreziku për të nuk është Rama.

Është mënyra se si publiku do e lexojë heshtjen e saj.