Heshtja e Ramës nuk është dobësi, është goditje

Nga Klementin Mile

Kanë kaluar katër ditë nga “më përjashto” e Elisa Spiropalit.

Dhe Rama… nuk ka folur.

Në pamje të parë duket si hezitim.

Në fakt, është strategji.

Sepse Spiropali i ngriti një kurth shumë të qartë: ose ta përjashtonte dhe të dukej autoritar, ose të mos e përjashtonte dhe të dukej i dobët.

Një dilemë klasike e llojit “humbje-humbje”.

Por Rama bëri diçka tjetër.

Nuk zgjodhi asnjërën.

Zgjodhi të mos e luajë fare lojën.

Dhe kjo është pika kyçe.

Sepse në momentin që do reagonte menjëherë,  ai do hynte në kornizën e Spiropalit.

Do e bënte atë qendrën e vëmendjes.

Do e kthente në betejë publike.

Me heshtjen, bëri të kundërtën: e uli temperature, e nxori çështjen nga “urgjente” në “dytësore” dhe e zhvendosi lojën nga publiku, te kontrolli i brendshëm

Kjo është taktikë klasike:  mos ushqe konfliktin që nuk e kontrollon.

Sepse nuk fitohet gjithmonë duke goditur.

Nganjëherë fitohet duke mos reaguar.

Por kjo heshtje nuk është fundi i lojës.

Është vetëm faza e parë.

Sepse nëse zgjat shumë, rrezikon të kthehet kundër tij:

mund të duket si shmangie, si frikë për përballje.

Prandaj, më e mundshmja është kjo:

Rama po pret.

Po pret që zhurma të bjerë.

Që vëmendja të shpërndahet.

Dhe pastaj do veprojë.

Jo me shpërthim publik.

Por me një lëvizje të ftohtë, të kontrolluar: izolim, presion të brendshëm, ose një vendim pa zhurmë.

Pra, në këtë moment kemi dy strategji të kundërta:

Spiropali – krijon konflikt për të nxitur reagim

Rama – shmang konfliktin për të ruajtur kontrollin

Këtë betejë e fiton ai që kontrollon kohën.

Dhe sot për sot, Rama nuk po fiton ngaqë është më i fortë.

Po fiton ngaqë nuk po nxiton.

Sepse në politikë, shpesh nuk fiton kush flet i pari…

Por ai që vendos kur të flasë.