“Gabimin e parë ta fal, të tretin jo” – Mesazhi i vërtetë i Ramës, për PS-në

Nga Klementin Mile

Reagimi i Ramës për Spiropalin nuk ishte thjesht përgjigje ndaj një pyetjeje televizive në intervistën me Nikollë Lesin. Ishte sinjal politik për gjithë Partinë Socialiste.

Dhe sinjali ishte i qartë:

“Nuk të godas tani. Por mos harro që kufiri ekziston.”

Rama bëri diçka shumë karakteristike për liderët që kanë pushtet të gjatë: nuk e zgjidhi konfliktin, e menaxhoi.

Ai nuk e përjashtoi Spiropalin.

Por as nuk e rehabilitoi plotësisht.

Përkundrazi, e la në një zonë politike gri:

brenda sistemit, por nën paralajmërim.

Fjala më e rëndësishme nuk ishte “gabim”.

Ishte: “e treta pastaj e ndan.”

Kjo fjali nuk ishte vetëm për Spiropalin.

Ishte për të gjithë PS-në.

Për Braçen.

Për figurat që po testojnë kufijtë.

Për njerëzit që po japin sinjale publike pakënaqësie.

Për këdo që po mendon se mund të krijojë autonomi politike brenda partisë.

Rama po bën një lëvizje shumë të sofistikuar: po shmang martirizimin e Spiropalit.

Sepse nëse do ta godiste fort menjëherë, rrezikonte ta kthente në simbol të një pakënaqësie më të gjerë brenda PS-së.

Ndërsa duke e mbajtur pezull, ai ruan kontrollin dhe mban gjithë të tjerët në pasiguri.

Në politikë, pasiguria është shpesh më e fortë se ndëshkimi.

Por këtu ka edhe një detaj tjetër: Rama foli për “kontribute”.

Kjo do të thotë se PS po hyn gradualisht në një fazë të re:

fazën ku pesha historike e figurave të vjetra fillon të negociojë me autoritetin absolut të liderit.

Deri dje logjika ishte: “lideri vendos”.

Sot po shfaqet një logjikë tjetër: “po, por edhe unë kam peshë.”

Dhe kjo është arsyeja pse rasti Spiropali është shumë më i madh sesa duket.

Sepse nuk ka të bëjë vetëm me një status në Facebook.

Ka të bëjë me pyetjen që po lëviz ngadalë brenda PS-së:

A mund të ekzistojë zë politik jashtë hijes totale të Ramës?

Prandaj Rama nuk e mbylli çështjen.

Ai vetëm e ngriti temperaturën në minimumin e nevojshëm për të kujtuar diçka:

Kontrolli është ende i tij.

Por po aq e rëndësishme është edhe pyetja tjetër:

Sa gjatë mund të mbahet një parti e madhe në ekuilibër, vetëm përmes kontrollit personal?