Flutura Açka rrëqeth me fjalët për djalin e vetëm: Ka ditë kur dhimbja merr peshën e së padurueshmes

Shkrimtarja e njohur dhe ish-deputetja demokrate Flutura Açka kujton sot ikjen e parakohshme dhe të padrejtë të birit të saj të vetëm, Jerinit, i cili u nda nga jeta tetë vite më parë si pasojë e një sëmundje të rrallë.

Përmes rreshtash, ajo shkruan se dhimbja dhe mungesa e djalit të vetëm është e padurueshme, por ka zgjedhur të ecë, të jetojë dhe të luftojë për fëmijët e të tjerëve, përmes angazhimit të saj publik.

“Ka ditë kur dhimta merr peshën e së padurueshmes. Dhe, në kësi ditësh, é bëj shuk botën, atë botën time dhe é fus në strajcën ku ruajmë gjërat é fundit. Çfarëdo mjeti të zgjedhësh për të ardhur shpejt, asgjë nuk é ka shpejtësinë e kujtimeve, që kanë ngrirë në muzeun e jetës sime vetanake”, shkruan ajo.

Tetë vite më parë, djali i saj i vetëm, Jerini 18 vjeçar u nda nga jeta si pasojë e një sëmundjeje shumë të rrallë dhe prej atëherë, ikja e tij ka shënjuar përjetësisht jetën e Flutura Açkës.

“Kjo, ikja jote, ishte barra e vetme që doja ta mbaja vetëm. Jam kërrusur, por eci. Luftoj për fëmijët é të tjerëve, jam përpjekur të luftoj sipas mënyrës sime. Jam kekuptuar ndonjëherë, por vazhdoj.

Sepse nuk më shkon të jem zbrazët kur të piqemi. Sepse nuk më shkon të jem lëshuar në këtë rrugë të gjatë sa durimi dhe të shkurtëra sa padurimi prej mungesës. Tetë vite janë tetë grimherë të përmasës së pranisë”, përmbyll Shkrimtarja e njohur dhe ish-deputetja demokrate.

Dy vite më parë, Flutura Açka ka dhënë një intervistë ekskluzive për Revistën Newsbomb.al dhe gazetarin Ilir Xhafaj, duke rrëfyer për herë të parë humbjen e saj dhe vendimin e vështirë për t’u kthyer te lexuesit, me librin “Biri”, plot kujtime dhe udhëtime dedikuar Jerinit.

Prej disa vitesh keni një engjëll që është me ju kudo dhe kurdo. Gjashtë vite pa djalin tuaj, që Zoti e deshi pranë vetes. Si e keni gjetur forcën për të vazhduar përpara? Po mbështetjen dhe solidaritetin që keni marrë nga bashkëpunëtorët tuaj në politikë, miqtë dhe komuniteti në përgjithësi gjatë kësaj periudhe të vështirë?

– Më shumë se forcë, është përgjegjësi, mbase ndaj së shkuarës sime, të tillë që çfarëdo laryshi ngjarjesh e kuptim të ketë pasur pas ikjes së djalit, do të ketë peshën batisëse në jetën time. Po, unë jam një njeri i batuar nga dhimbja ime. Tani luftoj për fëmijët e të tjerëve, për të cilët kam po aq përgjegjësi sa ç’do të kisha për fëmijën tim. Kur hyn në politikë, duhet të zhvishesh nga lëkura jote e të veshësh tunikën e njerëzve që të kanë besuar votën.

Pështjella e ngrohtë njerëzore, ka qenë gjithnjë aty, mbase e heshtur, por pas botimit të “Birit” e kam ndier me të gjithë fuqinë dhe praninë njerëzore. Ndoshta pas atyre qindra lexuesve që më kanë shkruar, mund të jenë mijëra njerëz që na bashkon dhimbja, me të gjitha format e humbjeve dhe qasjeve që kemi ndaj tyre. Ne jemi zotër vetëm të kujtimeve, dhe një ndër zejet që na ndihmon të rrimë në këmbë pas humbjeve të mëdha, është të qenët kujdestarë të ruajtjes së freskisë së tyre.

Meqenëse kjo është një temë e ndjeshme, por sigurisht nuk mund të mos ketë vëmendjen e merituar. Cilat janë kujtimet më të bukura që mbani për djalin tuaj dhe si kujtohen ato në punën tuaj të përditshme?

– Kam shumë kujtime, një pjesë e tyre janë edhe në librin “Biri”. Por mes tyre kujtimet për udhëtimet tona nëpër trojet shqiptare, janë më të bukurat. Mbaj mend një herë pas udhëtimit tonë të parë dhe të fundit në Çamëri, pas disa ditësh gjatë të cilave mund t’i kem folur shumë për historinë e trojeve tona, tek hynim në Shqipëri dhe po kalonin në makinë në Qafë Bote, më tha: “Mam, ky udhëtimi yti nëpër Epir, ishte i gjithi një vajtim i madh!”

Në ma tha këtë fjalë me shaka apo për të më ngushëlluar mua, nuk kishte aq rëndësi. Rëndësi kishte që më kishte ndjekur me kureshti dhe pas kësaj edhe vetë ai u bë shpejt një njohës i mirë i historisë shqiptare. Tani, aq shumë zënë vend kujtimet në jetën time, sa jam shndërruar edhe vetë në një kujtim që ecën.

Si ka qenë rëndësia e letërsisë dhe shkrimit në ato momente për ju? Në çaste të dobëta, njeriu ka nevojë të shprehet, ndoshta dhe të shpërthejë… A janë shndërruar ato shkrime apo poezi në burim force për ju?

– M’u desh një kohë e gjatë të kthehesha te libri, përveç një ditari të shkurtër që kisha mbajtur muajve të fundit nëpër spitale. Pas humbjes, po përjetoja një gjendje të vjerdullt, të përhumbur. Erdhi një çast kur e kuptova se nuk mund të vazhdoja lidhjen me lexuesin pa folur për zinë time, për humbjen time. Nëse nuk do ta bëja, nuk do të shkruaja më kurrë. Unë DUHEJ të kaloja në këtë urë të varur mbi humnerën e jetës. Kështu, pa e kuptuar as vetë, nisa të shkruaj “Birin”. Nëse do ta nisja tani, do të ishte një libër tjetër.