Elisa Spiropali nuk po flet më si zyrtare e PS-së

Nga Klementin Mile

“Zoja Shkodër asht’ Dashni” nuk është thjesht një status nostalgjik i Elisa Spiropalit.

Është lëvizje politike shumë më inteligjente se sa duket në sipërfaqe.

Sepse në politikë, kur një figurë sulmohet, vihet në diskutim ose perceptohet në tension me qendrën e pushtetit, ajo zakonisht ka dy rrugë:

ose hyn në konflikt frontal,

ose e zhvendos betejën në terren identitar.

Spiropali po zgjedh të dytën.

Ky postim nuk flet realisht për turizëm, as për dialektin, as për serenatat.

Ai flet për rrënjë.

Për identitet.

Për origjinë.

Për “unin” politik.

Dhe kjo është shumë e rëndësishme.

Sepse kur politikani nis të ndërtojë narrativë kaq emocionale dhe kaq të gjatë mbi vendlindjen, kulturën, karakterin qytetar dhe historinë morale të një komuniteti, zakonisht nuk po komunikon vetëm me publikun e gjerë.

Po komunikon me një bazë emocionale dhe simbolike.

Në thelb mesazhi është:

“Unë nuk jam thjesht funksionare e sistemit. Unë vij nga një kulturë, nga një qytet, nga një identitet që ka dinjitetin e vet.”

Kjo është arsyeja pse postimi i saj ka ton pothuajse poetik.

Sepse nuk është dizenjuar për debat politik.

Është dizenjuar për rezonancë emocionale.

Madje ka një element shumë domethënës:

Spiropali nuk sulmon askënd.

Nuk përmend konflikt.

Nuk përmend PS-në.

Nuk përmend Ramën.

Por pikërisht kjo e bën postimin politikisht të fortë.

Sepse në politikë, kur dikush kalon nga narrativa e partisë te narrativa e identitetit personal, zakonisht po kërkon të ndërtojë autonomi simbolike.

Dhe autonomia simbolike është faza e parë e autonomisë politike.

Ka edhe një element tjetër:

Shkodra në imagjinatën politike shqiptare lidhet me:

qëndresën,

ironinë ndaj pushtetit,

refuzimin e kontrollit,

dinjitetin qytetar,

dhe kulturën anti-konformiste.

Kur Spiropali e vendos veten brenda kësaj tradite simbolike, ajo në mënyrë indirekte po thotë:

“Mos më lexoni vetëm si pjesë të aparatit.”

Pra ky nuk është status folklorik.

Është repozicionim emocional dhe identitar.

Dhe në politikë, shumë herë lëvizjet më të rëndësishme fillojnë pikërisht kështu:

jo me sulm,

por me narrativë.