Nëse Trump do ta dinte çfarë po bën Vance
Republikanët po përpiqen t’ia faturojnë zëvendëspresidentit JD Vance rezultatin e marrëveshjes me Iranin, ndërsa presidenti Donald Trump po paraqitet si fitues pavarësisht kritikave ndaj paktit.
Një analizë e revistës The Atlantic, e shkruar nga Jonathan Chait, argumenton se vetë Trump tha me shaka se, nëse marrëveshja funksionon, meritat do t’i marrë ai, ndërsa nëse dështon, fajin do ta ketë Vance.
Sipas Chait, kjo nuk ishte thjesht një batutë, por pasqyron strategjinë e republikanëve për të mbrojtur presidentin nga kritikat.
Analiza vëren se administrata Trump fillimisht po përpiqet ta paraqesë luftën dhe marrëveshjen si një sukses të plotë. Disa mbështetës të linjës së ashpër argumentojnë se sulmet ushtarake dëmtuan programin raketor dhe atë bërthamor të Iranit.
Megjithatë, autori thekson se vlerësimet e inteligjencës amerikane tregojnë se Irani ruan ende pjesën më të madhe të arsenalit të tij raketor dhe ka rikthyer funksionimin e shumicës së bazave të raketave.
Sipas Chait, marrëveshja jo vetëm që nuk e eliminon programin raketor iranian, por mund t’i sjellë Teheranit burime të reja financiare përmes heqjes së sanksioneve dhe fondeve të konsiderueshme ekonomike, të cilat mund të përdoren për forcimin e kapaciteteve ushtarake në të ardhmen.
Autori argumenton se shumë republikanë që mbështetën luftën e kanë të vështirë ta quajnë fitore një marrëveshje që lë të paprekura programet raketore dhe bërthamore të Iranit.
Për këtë arsye, sipas tij, disa prej tyre po përpiqen ta zhvendosin përgjegjësinë te JD Vance, i cili kishte shprehur më parë skepticizëm ndaj konfliktit.
Analiza citon edhe komente nga figura konservatore dhe media pranë republikanëve, të cilët sugjerojnë se Vance nuk i ka shërbyer mirë presidentit gjatë negociatave dhe se ai nuk ishte personi i duhur për të drejtuar procesin e paqes.
Chait ngre pyetjen se përse Trump do t’i jepte Vance-it një rol kaq të rëndësishëm nëse marrëveshja ishte kaq e pafavorshme.
Sipas tij, përgjigjja është e thjeshtë: vendimi final ishte i presidentit dhe jo i zëvendësit të tij.
Sipas autorit, përplasja e vërtetë brenda Partisë Republikane nuk është me Vance-in, por me Trumpin.
Megjithatë, kulti politik rreth presidentit e bën të vështirë që mbështetësit e tij ta kritikojnë drejtpërdrejt, ndaj ata zgjedhin të sulmojnë negociatorin kryesor të marrëveshjes.
Në fund, Chait argumenton se republikanët po përpiqen të krijojnë një narrativë sipas së cilës lufta ishte e Trumpit nëse konsiderohet sukses, por bëhet e Vance-it nëse konsiderohet dështim.
Sipas tij, kjo tregon se brenda Partisë Republikane është bërë gjithnjë e më e vështirë një debat i sinqertë mbi përgjegjësitë politike për luftën dhe marrëveshjen me Iranin.