Aurel Qirjako, vlonjati që shet lule në Athinë

Nga Xhensil Shkëmbi

Aurelin e takova para disa kohësh në Athinë. Rastësisht. Hyra në një dyqan lulesh dhe me foli menjëherë shqip.

Ti ku e di që unë jam shqiptar?

-Të kam parë në televizor. Ti je ai gazetari nga Korça.

Po unë jam. Po ti ç’bën? Si të ecin punët?

-Unë shes lule. Kam ardhur që në 1991. Fillova në fillim me pak, tani kam dyqanin tim

Qenke puntor

-Shumë.

Po emrin si e ke?

-Aurel Qirjako

Nuk e paske ndërruar kur erdhe në fillim ë?

-Jo. E kisha mundësinë por unë jam vlonjat. Ke parë vlonjat të shesë emrin për një kacidhe bukë?

Ama të tjerët e bënë.

-Akoma e bëjnë. Madje, këtu shqiptari nuk e do shqiptarin

Po pse?

-Nuk e di. Vet shqiptari thotë për shqiptarin njëqind të zeza. I pabesë, hajdut, të tëra. Harron që është vet shqiptar.

Po ti me kë rri?

-Me shokë shqiptarë.

Ja ti qenke ndryshe

-Jo bre. Se kushedi e ata sa më shajnë mua. Ama unë prap i dua.

Pse i do?

-Gjuha. Vendi. Vatani. Ore këtu greku jep kokën për shqiptarin. Ne i bëjmë gjithë punët. Këta na duan. Ne nuk duam veten.

Si i bëhet?

-Asgjë. Merri këto lulet falas nga unë e ik mos më ngacmo. Se aq dua unë, e kam hall se do shaj. Se shqiptarin llafi e con tek e shara. Po punove, s’ke kohë të shash…