Nga makina e shkrimit te arma në duart e njeriut…

Nga Enver Robelli

Përpara ka qenë më mirë. Qe pse: lexuesi duhej të dilte nga shtëpia te kiosku për ta blerë gazetën. Pastaj kthehej në shtëpi apo shkonte në kafehane, e lexonte gazetën, nervozohej me ndonjë tekst, bile mund të nervozohej shumë, por, megjithatë, lexuesi nuk mund të ngritej në këmbë e të rrotullonte tavolinën e të shante, sepse mysafirët e tjerë të kafehanes do ta shihnin si të çmendur që po prish rendin publik.

Pasi lexonte gazetën dhe pinte kafenë, lexuesi kthehej në shtëpi. Gazetën ia merrnin anëtarët e tjerë të familjes, dikush donte të mbushte fjalëkryqin, dikush të lexonte tekstin numër 199 të fejtonit mbi ndonjë ngjarje në Azi, dikush të këqyrte faqet e fundit se kush ka vdekur, dikush donte sa më shpejt të shihte gjetjet gjeniale të karikaturistit Tafë Kusuri.

Lexuesit nuk i kalonte nervoza. Turfullonte. Kërkoi makinën e shkrimit për të shkruar një letër lexuesi. Kur e gjeti makinën vërejti dy probleme: shiriti me ngjyrë ishte harxhuar, as letër A4 s’kishte më. Doli në dyqanin e lagjes, gjeti letër, por jo shirit. Duhej të shkonte në anën tjetër të qytetit për të gjetur një dyqan të specializuar për makina shkrimi. Mori autobusin, pastaj eci edhe nja dy kilometra dhe pas gati një ore arriti në cak. Por ishte vonë. Dyqani ishte mbyllur fiks në orën 18:00.

U kthye në shtëpi, i bërë tym e flakë. E lexoi edhe njëherë tekstin, tash pa ato impulset e para, menjëherë pasi e kishte blerë e lexuar gazetën. Iu zbut pak zemërimi, por prapë dëshironte të shkruante një letër lexuesi. Shkoi të nesërmen te dyqani i makinave të shkrimit, e bleu shiritin, u kthye në shtëpi, futi letrën në makinë, nisi të shkruajë. Gaboi në rreshtin e dytë. E nxori letrën nga makina e shkrimit, e hodhi në shportë, futi një letër të re. Mendoi, shkroi, doli në ballkon, ndezi një cigare, u kthye, vazhdoi të shkruajë, tentonte të peshonte fjalët, ai mllefi i ditës së mëparshme ishte zëvendësuar me arsyeshmëri e maturi.

Kur e mbaroi letrën, e hapi sirtarin e tavolinës së punës me një parandjenjë të keqe. “Athua kam zarf?” Para syve iu shfaq sirtari i zbrazët. Turfulloi edhe njëherë, doli në qytet me letër në xhepin e setrës, bleu një zarf, shkoi në postë, priti me durim në rend 19 minuta, e dorëzoi letrën, në sipërfaqen e pullës postare fluturonte një pëllumb i paqes. Ashtu si letra e tij. Letra e lexuesit.

Në epokën digjitale s’ka më makina shkrimi. Lexuesi e ka në dorë një armë, quhet telefon i mençur. Por kur mençuria bie në duar të huliganit digjital për pak minuta shkakohet hataja. Huligani lexon diçka, shpërthen, nuk mendon dhe brenda sekondave futet në profilin e tij (në Facebook apo gjetiu), shkruan çfarë i vjen në mendje, në të vërtetë shkruan mllefi dhe huligani shikon. Ata janë një: huligani dhe mllefi. Vargu i sharjeve të tij është i gjatë. Pastaj kalon në kërcënime. Këto shpesh kulmojnë në kërcënime me jetë. Ndoshta edhe ai që shkruante me makinë shkrimi do të bëhej huligan, por s’kishte këtë armën e sotme. Megjithatë, përpara s’ka qenë më mirë, në epokën e makinës së shkrimit. Harrojeni fjalinë e parë të këtij teksti. Pjesën tjetër lexojeni, po deshët. Dhe mos harroni: mos u bëni huliganë digjitalë!