Nga “bisturia” te “çekani”: 24 orët e para ishin të Izraelit, 24 të tjerat do të jenë të SHBA-ve

Pas valës së parë të goditjeve izraelite ndaj objektivave iraniane, vëmendja pritet të zhvendoset te Shtetet e Bashkuara dhe faza e dytë e operacionit.

Në qarqet ushtarake po flitet për një arkitekturë force të ndërtuar në disa faza të qarta: fillimisht neutralizim i mbrojtjes ajrore, më pas vendosje e dominimit ajror dhe, në fund, opsioni për goditje strategjike ndaj objektivave të fortifikuara.

Faza e parë: Korridore heshtjeje në hapësirën ajrore

Sipas analizave të sigurisë, faza e parë ka konsistuar në operacione të fshehta për të shuar ose paralizuar sistemet e mbrojtjes ajrore iraniane.

Avionë stealth si F-22 Raptor përdoren tradicionalisht për të identifikuar dhe neutralizuar radarët aktivë dhe bateritë kundërajrore, duke krijuar “korridore të heshtura” në hapësirën ajrore armike.

Objektivi nuk është domosdoshmërisht bombardimi masiv, por shkatërrimi i aftësisë së kundërshtarit për të parë dhe reaguar.

Nëse rrjeti i radarëve bie, çdo mjet tjetër – nga avionët luftarakë te raketat me rreze të gjatë – mund të operojë me rrezik shumë më të ulët.

Faza e dytë: Transportuesit e avionëve si pengesë dhe garanci

Në Mesdheun lindor ndodhet aeroplanmbajtësja USS Gerald R. Ford, ndërsa në Detin Arab operon USS Abraham Lincoln.

Të dyja përbëjnë qendra lëvizëse fuqie ajrore, të shoqëruara nga shkatërrues me sisteme Aegis dhe raketa lundrimi.

Pozicionimi i tyre ka dy funksione:

-Mbrojtje ajrore dhe detare për aleatët dhe forcat amerikane në rajon.

-Kapacitet goditës i menjëhershëm, pa nevojë për leje ose përdorim bazash tokësore në vende të treta.

Prania e një grupi goditës me aeroplanmbajtëse ndryshon automatikisht kalkulimin strategjik të çdo aktori rajonal.

Çdo sulm që rrezikon forcat amerikane mund të aktivizojë përgjigje të plotë ushtarake nën doktrinën e vetëmbrojtjes.

Faza e tretë: Shtypja e thelluar dhe objektivat e fortifikuara

Në këtë pikë, operacionet e shtypjes së mbrojtjes ajrore (SEAD) mund të zgjerohen me avionë të specializuar për “gjuetinë e radarëve”, si variantet F-16 Wild Weasel. Qëllimi është të sigurohet dominim total ajror përpara çdo goditjeje strategjike.

Objektivi më i përfolur në analizat ndërkombëtare mbetet kompleksi bërthamor i Fordow, pranë Isfahanit, i ndërtuar thellë në shkëmb dhe beton të përforcuar. Bombarduesit stealth B-2 Spirit, të aftë të mbajnë bomba penetratore GBU-57 me peshë rreth 30 mijë paundë, cilësohen mjeti i vetëm operacional për depërtimin e strukturave të tilla dhe e kanë dëshmuar se mund të godasin, në sulmet e vitit të shkuar.

Edhe nëse bazat britanike si Diego Garcia apo RAF Fairford nuk përdoren, B-2 mund të operojë drejtpërdrejt nga baza Whiteman në SHBA, me furnizim ajror gjatë fluturimit, duke kryer misione ndërkontinentale pa ndalesa.

Mbështetja logjistike: Luftë e zgjatur nëse kërkohet

Mbi 100 avionë luftarakë shtesë – përfshirë F-35A dhe F-15E – raportohet se janë në gatishmëri në baza evropiane.

Dhjetëra avionë cisternë mbajnë flotën ajrore në qiell për periudha të gjata, ndërsa transportues C-17 sigurojnë zinxhirin logjistik.

Kjo tregon se arkitektura e forcës nuk është projektuar për një goditje simbolike njëditore, por për operacione me intensitet të lartë që mund të zgjasin javë të tëra.

Mesazhi strategjik

Në gjuhën ushtarake, dita e parë shihet si “bisturia” – goditje precize për të paralizuar sistemet kyçe. Dita e dytë përfaqëson “çekanin” – kapacitetin për të goditur thellë dhe rëndë objektivat strategjike.

Nëse ky skenar materializohet plotësisht, do të shënonte një nga përshkallëzimet më të mëdha ushtarake midis SHBA-ve dhe Iranit në dekadat e fundit, me pasoja të gjera për sigurinë rajonale dhe stabilitetin global energjetik.

Situata mbetet dinamike dhe shumë prej detajeve operacionale nuk janë konfirmuar zyrtarisht.

Por struktura e forcës së vendosur në rajon tregon qartë se opsionet për një fazë të thelluar janë jo vetëm teorike, por operacionalisht të realizueshme.