Kur filmi ta sjell të gjallë realitetin

Filmi mbaroi në heshtje.

Dritat u ndezën ngadalë, por ai nuk lëvizi. Sytë i mbetën të ngulur në ekranin tashmë të zbrazët, sikur priste edhe një fjali tjetër, një shpjegim, një drejtësi të vonuar.

Gjithë filmi kishte qenë si një pasqyrë. Jo art. Realitet!

Komunisti i djeshëm ishte bërë demokrat. I njëjti njeri, i njëjti zë, i njëjti shikim. Vetëm emri i partisë kishte ndryshuar. Kolltuku kishte mbetur po ai.

Ndërsa i përsekutuari…

Ai kishte mbetur po aty ku ishte lënë: me plagë që nuk u mbyllën kurrë, me një familje të copëtuar, me vite të vjedhura që askush nuk ia ktheu. Kishte ndryshuar koha, por jo fati i tij.

Në skenën e fundit, personazhi qau.

Jo me zë. Pa britma. Vetëm lot që rrëshqisnin ngadalë, si lodhje e mbledhur për dekada.

Dikush në sallë mendoi se ishte një skenë emocionale.

Por ai e dinte pse po qante.

Po qante sepse njeriu që ia shkatërroi jetën, që i mori rininë, familjen, dinjitetin,

ishte sërish në krye të shtetit.

Jo si fajtor.

Jo si i penduar.

Por si fitues.

Aty nuk qau vetëm personazhi.

Qau një brez i tërë që kuptoi se historia kishte ndërruar kostum, por jo shpirt.

Sepse ndonjëherë, fatkeqësia më e madhe nuk është ajo që ndodh…

por ajo që vazhdon.

O. Ferazini