Irani, një bishë e plagosur që nuk njeh më rregulla loje

Republika Islamike sapo ka humbur një nga strategët e saj më ndikues dhe figurë “stabilizuese”. Vrasja e Ali Larijanit, ish-kryetar i Parlamentit dhe Sekretar i Këshillit të Sigurisë, shënon një pikë kthese pa kthim për regjimin e Teheranit dhe për menaxhimin e konfliktit në Lindjen e Mesme.

​Kush ishte Larijani? “Ura” mes ushtarakëve dhe politikës

Larijani nuk ishte thjesht një zyrtar. Për dekada me radhë, ai ishte “nyja” që lidhte politikën, sigurinë dhe diplomacinë. Ai kishte besimin e plotë të sistemit dhe ishte njeriu që mund të komunikonte me botën e jashtme, duke harmonizuar mesazhet e regjimit edhe në kohë lufte.

Pasoja do jetë triumfi i “Linjës së Ashpër”. Vrasja e Larijanit lë një vakum që do të mbushet menjëherë nga elementët thjesht ushtarakë të Gardës së Revolucionit (IRGC). Kjo është saktësisht ajo që kërkon Izraeli. Një regjim pa zëra moderues, i cili udhëhiqet vetëm nga logjika e forcës.

Pa Larijanin, procesi i vendimmarrjes në Iran rrezikon të bëhet më i ngurtë, më miop dhe më i rrezikshëm. Nuk ka më hapësirë për negociata politike. Vendimet do të merren vetëm mbi baza të sigurisë dhe hakmarrjes. Zhduket mundësia e një “daljeje politike” nga lufta, duke e lënë fushën të hapur për një përplasje totale.

Në një kohë kur udhëheqësi i ri Suprem, Mojtaba Khamenei, konsiderohet si më pak i përvojë, Larijani ishte arbitri i vërtetë i fatit iranian. Ai menaxhonte raportet me Rusinë, Kinën dhe ndërmjetësit si Katari apo Omani.

Nëse deri dje në Teheran kishte një “gardian” të diplomacisë si Larijani që mund të kalkulonte pasojat e sulmeve, sot vendimet i marrin ata që besojnë vetëm te sabotimi dhe dhuna.

​Pa “frenat” e Larijanit, Irani bëhet një bishë e plagosur që nuk njeh më rregulla loje.

Il Manifesto