Pse askush nuk mund ta kopjojë modelin spanjoll
Spanja u shpall kampione e botës për herë të dytë, por suksesi i saj në Botërorin 2026 nuk mund të shpjegohet vetëm me cilësinë e futbollistëve apo me dominimin në finalen ndaj Argjentinës.
Sipas një analize të Rivista Undici, ky është triumfi i një modeli që është ndërtuar me durim, koherencë dhe besim ndër vite.
Një nga paradokset e këtij Botërori ishte fakti se dy prej emrave më të pritur, Lamine Yamal dhe Nico Williams, nuk patën ndikimin që shumëkush priste.
Yamal ishte larg nivelit të tij më të mirë, ndërsa Williams e nisi vetëm një ndeshje si titullar dhe kontributi i tij më i rëndësishëm ishte asistimi për golin vendimtar të Ferrán Torres në finalen ndaj Argjentinës.
Megjithatë, kjo nuk e pengoi Spanjën të dominonte turneun. Përkundrazi, sipas autorit, ishte prova se kjo skuadër nuk varet nga një individ, por nga një identitet loje që funksionon edhe kur yjet nuk shkëlqejnë.
Në një Botëror ku pothuajse të gjithë protagonistët e mëdhenj – nga Kylian Mbappé dhe Erling Haaland te Jude Bellingham, Vinícius Júnior, Harry Kane e Lionel Messi – patën momentet e tyre, në fund fitoi skuadra më e kompletuar.
Sipas analizës, trajneri Luis de la Fuente e përshtati ekipin me rrethanat. Duke parë se Yamal dhe Williams nuk ishin në formën optimale, ai zgjodhi të rikthehej te ADN-ja tradicionale e futbollit spanjoll: kontrolli i lojës, qarkullimi i topit dhe dominimi i mesfushës.
Kjo nuk do të thotë rikthim te tiki-taka e viteve të Xavit, Iniestës apo Busquetsit.
Spanja e vitit 2026 ka karakteristika të ndryshme, por ruan të njëjtat parime: kontrollin e ritmit, superioritetin teknik në mesfushë dhe aftësinë për ta imponuar lojën ndaj çdo kundërshtari.
Sipas Rivista Undici, simboli më i mirë i këtij suksesi është Rodri. Nuk është rastësi që ishte pikërisht ai që ngriti Kupën e Botës, pasi përfaqëson profilin e futbollistit që sistemi spanjoll vazhdon të prodhojë brez pas brezi.
Sekreti, sipas revistës italiane, nuk fillon te Kombëtarja A, por shumë më herët.
Federata Spanjolle identifikon talentet më të mira në të gjithë vendin dhe organizon grumbullime të përbashkëta për grupmoshat U-14 dhe U-15.
Që në moshë të vogël, futbollistët stërviten mbi të njëjtat parime taktike dhe krijojnë një identitet të përbashkët, të cilin më pas e zhvillojnë në klubet e tyre dhe e sjellin natyrshëm në ekipet kombëtare.
Ky model, thekson autori, është rezultat i një pune që nisi në fund të viteve 1980 me ndikimin e Johan Cruyff te Barcelona dhe që vazhdoi edhe pas triumfit në Botërorin 2010. Edhe kur rezultatet munguan për disa vite, Spanja nuk hoqi dorë nga filozofia e saj.
Në përfundim, analiza arrin në përfundimin se fitorja në Botërorin 2026 është triumfi i vazhdimësisë dhe i besimit te një projekt afatgjatë.
Nuk është një formulë që mund të blihet në treg apo të kopjohet brenda pak vitesh. Është rezultat i një kulture futbolli të ndërtuar me durim, investim dhe koherencë, që vazhdon të prodhojë breza kampionësh.