Një brez që s’ka vlera?
Ajo që ndodhi së fundmi në ekranet tona nuk ishte thjesht një fjalë fyese e thënë pa u menduar (etiketimi kuçkë i Arbana Osmanit nga një fermere me emrin Fabiola në Ferma VIP).
Ishte dëshmi e një problemi serioz: mungesa e çdo filtri etik, e justifikuar si “të thuash gjërat troç”.
Kur një vajzë e re zgjedh fyerjen si mjetin e vetëm për t’u ndjerë superiore, ajo nuk po tregon forcë. Po tregon boshllëkun e një brezi që po rritet me bindjen se “të thuash çfarë të vjen në majë të gjuhës” është liri. Në fakt, është burgu i mungesës së edukimit.
Pse duhet të na shqetësojë? Sepse kur fyerja normalizohet, respekti kthehet në një luks të vjetruar. Ne po krijojmë një shoqëri ku zhurma e sulmit vlen më shumë se pesha e integritetit.
Reagimi publik këtë herë ishte i prerë: Jo, kjo nuk është normale. Dhe ky është lajmi i mirë. Kritika kolektive tregoi se shoqëria ka ende një instinkt vetëmbrojtjeje ndaj degradimit.
Por, a mjafton një reagim pas çdo skandali? Apo duhet të fillojmë të pyesim: Çfarë modelesh po ushqejmë çdo ditë që prodhojnë këtë lloj “guximi” të rremë?
Nuk është çështja te një fjalë e thënë në një show. Është çështja te standardi që po pranojmë të jetojmë.
Nëse humbasim gjuhën e respektit, kemi humbur busullën e bashkëjetesës.