Djemtë që mbetën beqarë në Përmet e Këlcyrë

Në Përmet, qytetin e luleve dhe të këngës, ku dikur dasmat zgjasnin tri ditë e tri net, sot dëgjon më shumë jehonën e hapave se sa daullet e krushqve.

Rrugicat me kalldrëm mbajnë histori dashurish të fshehta pas dritareve me perde të bardha, por edhe histori djemsh që u rritën, punuan, sakrifikuan… dhe mbetën pa martuar.

Shumë prej tyre ikën për punë, u kthyen me thinja e me kursime, por jo me nuse. Disa të tjerë qëndruan, mbajtën prindërit, shtëpitë, tokat.

U bënë shtylla e familjes, por koha kaloi pa u kuptuar. Në një qytet të vogël, ku çdo gjë dihet, beqaria shpesh kthehet në etiketë, sikur jeta të matet vetëm me një unazë në gisht.

Por e vërteta është ndryshe. Këta djem nuk janë “të mbetur”; janë djem që kanë zgjedhur, kanë pritur, ose thjesht nuk kanë gjetur njeriun e duhur. Në një kohë kur vajzat largohen për studime e punë, kur emigracioni zbraz lagje të tëra, edhe zemrat mbeten pezull mes shprese dhe realiteti.

Në Përmet, mbrëmjet janë të qeta. Nëpër kafene dëgjon biseda për politikë, për kohët e vjetra, për “si ishte dikur”. Mes tyre janë edhe ata – djemtë beqarë – që qeshin, bëjnë humor, por brenda mbajnë një dëshirë të thjeshtë: një familje, një zë fëmije në oborr, një dritë që ndizet jo vetëm nga rryma, por nga dashuria.

Ndoshta një ditë, në të njëjtat rrugë ku sot mbizotëron heshtja, do dëgjohen sërish këngë dasmash. Sepse Përmeti ka ditur gjithmonë të ruajë shpresën – si aromën e trëndafilave që çelin çdo pranverë, pavarësisht dimrit që kalon.

Në fund, martesa nuk është garë me kohën. Është takim me fatin. Dhe fati, si lumi që kalon pranë qytetit, gjen gjithmonë rrugën e vet.